Այն, ինչի մասին նախկինում կամաչեինք հրապարակավ արտահայտվել, այսօր դարձել է և՛ սովորական, և՛ համատարած:
Չգիտեմ, ճի՞շտ եմ, թե չէ, բայց տպավորությունս այնպիսին է, որ անամոթությունը հիմքից քանդում է մեր երկիրը:
Դասականը կասեր՝ «կյանքն ինքնին այնքան չէ ծանր, որքան անտանելի են մարդիկ»: Շուրջ բոլոր գերիշխում են հիմարությունը, անտարբերությունը, նենգությունը, ագահությունը, չարությունն ու լկտիությունը, և այդ ամենն անամոթաբար, ամենաբարձր մակարդակով, մատուցվում է որպես ինքնիշխանություն:
Անամոթ մարդն ավելի վտանգավոր է, քան ամենահզոր ականը:
Այսօր, կարծես թե, ՄԵՆՔ հայտնվել ենք հենց այդ ականադաշտում…
Սենոր Հասրաթյան